De Duivel in het Hoofd, het gelaat van een eeuw door Bernard Henri Lévy


Lange tijd mijn lievelingsboek (en misschien nog steeds) omdat het de grote thema’s die ieders leven, maar vooral dat van de hoofdpersoon Benjamin, vanuit verschillende personen (perspectieven) verkent. Eenduidige uitleggen/observaties/gevoelens worden meerstemmig. De waarheid bestaat niet.

De duivel in het hoofdDe duivel in het hoofd achterflap

 

 

(Getuigenis van Alain Paradis)
Hoewel….
Ik moet aannemen dat ik nog heel wat te leren had over de psychische hulpbronnen van vrouwen. Ik moet aannemen dat ik geen notie had van de dubbelzinnigheden, hun grilligheden, hun koelbloedigheid. Ik moet aannemen dat ik in ieder geval niets had begrepen van deze vrouw (Marie) en van de verschrikkelijke overwegingen die in dat brein tot gisting konden komen terwijl zij lag te snorren onder de strelingen van haar echtgenoot.
Want stel u voor, nauwelijks had ik mijn hielen gelicht of deze brave, aangepaste, provinciaalse, een en al knusse gezapigheid, die ik nog geen minuut tevoren aanhalige blikken had zien werpen op haar Damien en tegen wie ik , al half in de deuropening, alleen maar hoefde te zeggen, zonder dat ik kon merken of ze me wel of niet had gehoord: ‘Benjamin leeft…in Parijs…hij is donderdag aanstaande om drie uur op Père Lachaise…’– want stel u voor, dat is voor haar blijkbaar voldoende om haar koffer te pakken; twee dikke zoenen te geven op de wangen van haar kind; aan Damien een idioot, van begin tot eind verzonnen verhaal te vertellen; in minder dan vijf minuten dus, al dat zorgvuldig in de loop der jaren opgebouwde geluk, waarop ikzelf mij danig verkeken had, overboord te gooien; en stel u voor, als ik op die bewuste donderdag op Père Lachaise kom, dan is zij daar: ja, zij, Marie.

Bovenstaande scène doet mij denken aan een film die mij blijft raken, The Hours, waarin Laura Brown (Julianne Moore) schijnbaar gelukkig getrouwd haar gezin (zoontje!) verlaat om een teruggetrokken leven als bibliothecaresse te leiden. Tegen alle conventies in kiezen voor je eigen vrijheid. De keuzes die de andere vrouwen, Clarissa Vaughan (Meryl Streep) en Virginia Woolf (Nicole Kidman) maken ‘herken’ ik ook. Levy duidt het treffend met ‘dubbelzinnigheden’.

Je hoeft niet te kiezen een combinatie van zorg, verantwoordelijkheid en individualiteit is ook mogelijk. Ingrid Bergman als inspirerend voorbeeld:
http://www.npo.nl/het-uur-van-de-wolf/15-09-2016/VPWON_1233654